holland op zijn mooist

Van Bommel van Dam

http://hollandopzijnmooist.nl/van-bommel-van-dam/

Het echtpaar Van Bommel van Dam legde met zijn progressieve collectie de grondslag voor het gelijknamige museum in Venlo.

Edgar Fernhout

Edgar Fernhout

In de collectie bevonden zich veel landschappen, en daarom kwam het museum op de goede gedachte om landschappelijk werk uit de historische collectie te combineren met werk van nu. Dus zien we in de tentoonstelling “Land, licht, lucht en water” werk van Edgar Fernhout en Armando gebroederlijk naast dat van hedendaagse kunstenaars als André Dieteren en Rene Korten.

Maar er is nog een verrassing voor bezoekers van het Limburgse museum. Het lang verborgen werk namelijk van Willy Gorissen, de kunstenaar van wie niemand ooit gehoord had. Tot voor kort: twee jaar geleden meldden zich twee mensen aan de balie van Museum van Bommel van Dam wat schilderijen. Dit bleken werken van Willy Gorissen (1915-2006), een kunstenaar die zijn werken altijd angstvallig verborgen heeft gehouden. Museumdirecteur Rick Vercauteren en conservator Gabi Stoffels hadden direct in de gaten dat het om bijzonder werk ging. „We vielen van de ene verbazing in de andere”, zei Vercauteren tegen een plaatselijke journalist.

Anke Roder: Besneeuwde dijk, 81 x 131 cm. Werk van deze kunstenares is nu te zien op de PAN Amsterdam bij Galerie Vis uit Harlingen.

Anke Roder: Besneeuwde dijk, 81 x 131 cm. Werk van deze kunstenares is nu te zien op de PAN Amsterdam bij Galerie Vis uit Harlingen.

Tot en met 20 maart 2016 zijn in Museum van Bommel van Dam zo’n 140 houtskooltekeningen, aquarellen, gouaches, pastels en andere werken uit het oeuvre van Willy Gorissen te zien. De schilder studeerde eind jaren dertig van de vorige eeuw aan de Middelbare Kunstnijverheidsschool in Maastricht vervolgens aan de Amsterdamse Rijksacademie. In 1947 wordt hij docent aan de Stadsacademie voor Toegepaste Kunsten in Maastricht. In zijn vrije tijd blijft hij bijna tot aan zijn dood schilderen, maar bijna niemand krijgt zijn werk te zien. Ook zijn leerling en vertrouweling Ad Soer weet lange tijd niet hoe productief Willy Gorissen is. „Toen ik in de jaren zeventig op de Stadsacademie zat, leerde ik Willy kennen als een enorm energieke en erudiete man. Ik bewonderde hem op de academie om zijn vakkennis, maar wist niet dat hij in zijn vrije tijd een begenadigd en hardwerkend kunstenaar was.”

Willy Gorissen, landschap, 40 x 55 cm, olieverf op paneel

Willy Gorissen, landschap, 40 x 55 cm, olieverf op paneel

Ad Soer wordt later tekendocent en ontwikkelt een innige vriendschap met Willy Gorissen.  “Ik bewonder Willy om zijn kleur- en materiaalgebruik en vooral om zijn vermogen om ruimte te suggereren terwijl zijn werken tegelijkertijd zo plat mogelijk zijn. Maar zelf was hij maar zelden tevreden. Hij zei altijd dat hij werken waar hij niet tevreden over was in de Jeker gooide. Jaren waarin hij tien tot vijftien werken voltooide, beschouwde hij al heel lucratieve jaren.”
Pas nadat Willy in 2006 is overleden, ontdekt Ad hoe omvangrijk de artistieke nalatenschap van Willy is. „Mia, de zus van Willy die toen nog leefde, hechtte amper waarde aan het werk van haar broer. Zij gaf me geregeld een werk voor mijn verjaardag of als ik de klimop in de tuin weer eens had gesnoeid. Op een gegeven moment was ik bang dat zij in haar opruimwoede veel werken in de container zou dumpen. Gelukkig heb ik dat kunnen voorkomen door op haar in te praten dat ze helemaal niks van het werk van haar broer mocht weggooien en dat al zijn werk bijzonder was.”
Als ook Mia een jaar of drie geleden komt te overlijden, erft Ad de artistieke nalatenschap van Willy Gorissen. Wat volgt is een lange periode van sorteren, categoriseren en dateren. „Vooral dat laatste was een hele klus”, zegt Ad. „Willy zei: ‘Je moet aan een werk kunnen zien van wie het is. Zo niet, dan is het niet belangrijk.’ Daarom signeerde hij zijn werk doorgaans aan de achterkant. Een jaartal erbij zetten vond hij kennelijk overbodig. Dat maakt het dateren wel verdomd lastig. De enige mogelijkheid om de werken in de tijd te plaatsen, was om te onderzoeken hoe zijn handtekening zich in de loop der jaren ontwikkelde. Op de manier heb ik het werk redelijk goed kunnen dateren.” Behalve Italië is vooral Maastricht en in het bijzonder de Sint Pietersberg een onderwerp dat veelvuldig te zien in Willy Gorissens werk. Wat het niet logischer geweest als Ad Soer met het werk naar een museum in Maastricht was gestapt voor de postume première? „Had gekund, zeker. Maar het werk is kwalitatief ook sterk genoeg om in het Van Gogh of het Kröller-Müller te hangen. Het is werk van wereldniveau. De reden waarom ik voor Museum van Bommel van Dam heb gekozen is vooral vanwege het prachtige bijna magische licht dat daar binnenvalt. Daarin komt Willy’s werk schitterend tot zijn recht. Geen mooiere plek om de wereld kennis te laten maken met dit werk. Ik beschouw het als mijn opdracht om Willy Gorissen zo goed mogelijk te positioneren. Ik ben er van overtuigd dat ik hem nog in heel belangrijke musea binnenkrijg. Daar ga ik ieder geval mijn best voor doen.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *